در حال بارگذاری ...
  • رییس کانون زندانیان سیاسی مسلمان پیش از انقلاب تشریح کرد:

    تاثیر اقدامات مبارزین سیاسی مسلمان در پیروزی انقلاب/ سرنوشت زندانیان سیاسی مسلمان پس از انقلاب


    علی صالح آبادی از پیشکسوتان دوره مبارزه و رییس کانون زندانیان سیاسی پیش از انقلاب با تشریح فعالیت سه گروه مبارز سیاسی پیش از پیروزی انقلاب اسلامی گفت: مبارزین سیاسی مسلمان پیش از انقلاب تاثیر زیادی در تحریک و تشویق ملت به مقابله با نظام ستمشاهی داشتند ولی به تدریج این مجموعه بنا به دلایل مختلف از قطار انقلاب پیاده شدند در صورتی که این افراد از ابتدا میدان دار انقلاب بودند.

    به گزارش حیات،انقلاب اسلامی ایران، بی شک مهمترین واقعه سیاسی عصر حاضر و پدیده ای نوظهور محسوب می شود. پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، حرکتی بزرگ در تاریخ معاصر ایران بود که موفقیت آن مرهون مبارزه توده مسلمان به رهبری امام خمینی(ره) و فعالیت گروه ها و جریانات سیاسی مختلف علیه نظام پهلوی بوده است. در جریان پیروزی انقلاب، بسیاری از شخصیت ها، احزاب، گروه ها و جریانات سیاسی، مبارزات و فعالیت های حساس و در خور توجهی داشته اند که به سبب این گونه فعالیت های سیاسی، زندانی شده اند. این محکومان سیاسی رژیم شاه که درزندان های عشرت آباد، جمشیدیه، قزل حصار، زندان موقت شهربانی و به ویژه در زندان های قصر و قزل قلعه به سر می بردند، نقش مهمی در تداوم مبارزات سیاسی علیه رژیم پهلوی داشتند. زندانیان سیاسی تا سال -۱۳۵۰ با وجود گروه ها و جریانات مختلف- به دو دسته عمده اسلام گرا و مارکسیست تقسیم می شدند و در این میان، برخی از نیروهای ملی گرا نیز جزء مسلمانان های زندان به شمار می رفتند. گروه های اسلام گرای زندان در یک جمع واحد زندگی می کردند و تنها برای مشورت و رایزنی در خصوص چگونگی تعامل با مدیریت زندان با دیگر زندانیان ارتباط داشتند. زندانیان مارکسیست نیز در گروه های مختلف که به کمون (جمع) مشهور شده بود، متشکل بودند و نسبت تشکیلاتی آنان نیز با نام کمون آنان مشخص می شد (مانند کمون توده ای ها، کمون جزنی، کمون پاک نژاد و...) با وقوع حادثه ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ و تشدید فضای سرکوب و اختناق در کشور و واکنش خشونت آمیز رژیم پهلوی در قبال فعالیت های مسالمت آمیز مخالفان سیاسی، مشی مبارزه مسلحانه در میان گروه های مختلف سیاسی تقویت شد. بر این اساس با شروع فعالیت این گروه ها و دستگیری تعدادی از آنان و ورود اعضای حزب ملل اسلامی، موتلفه، چریک های فدایی، مجاهدین خلق و چندین گروه دیگر به زندان ها (بخصوص زندان قزل قلعه و قصر)، ترکیب زندانیان سیاسی، ارتباطات آنان و گروه بندی های سیاسی در زندان متحول شد. این مسئله در پرتو توافق چریک های فدایی و مجاهدین خلق برای «وحدت استراتژیک با مارکسیست ها» و سپس تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۵۴ تاثیر بسیاری بر فضای زندان و تعارضات و همبستگی های درونی کمون ها گذاشت. بنابراین زندانیان سیاسی به گروه ها و جمعیت های بسیاری تقسیم شدند و آرایش نیروهای سیاسی در زندان نسبت به گذشته متفاوت گردید. 

    علی صالح آبادی از پیشکسوتان دوره مبارزه پیش از انقلاب ، نماینده دوره سوم مردم مشهد در مجلس شورای اسلامی و رییس کانون زندانیان سیاسی مسلمان پیش از انقلاب در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حیات با بیان این که کانون زندانیان مسلمان پیش از انقلاب سال 1357 به تصویب کمیسیون ماده 10 احزاب رسید گفت: از آن دوران این کانون فعالیت های فرهنگی و عقیدتی خود را آغاز کرد و تاکنون نیز ادامه داده است و تشکلی استراتژیک و کلان است که به مسائل انقلاب نگاهی عمیق و ژرف داشته و همواره چرایی وقوع انقلاب اسلامی و آسیب شناسی آن را مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهد. 

    وی در پاسخ به این سوال که زندانیان سیاسی پیش از انقلاب به چند گروه تقسیم می شدند اظهارداشت: از دهه 50 به بعد اوج فعالیت های مبارزین و انقلابیون بود که دانشجویان دانشگاه تهران جزو این مبارزین فعال بودند و در آن دهه برخورد با آزادی خواهان و عدالت گرایان تشدید شد و در فاصله سال های 53 تا 55 به اوج خود رسید، افرادی که در آن فواصل به عنوان زندانی سیاسی محسوب می شدند سه دسته مارکسیست ها، منافقین و مذهبیون بودند. 

    صالح آبادی ادامه داد: گروه اول چپی ها با نگرش مارکسیستی بودند که چریک های فدایی خلق را شامل می شدند، دومین گروه سازمان منافقین بود که آمیزه هایی از اسلام مارکیستی و سوسیالیستی را در هم آمیخت، مشی منافقین و چریک های فدایی خلق مسلحانه علیه رژیم پهلوی بود، گروه سوم نیز همسو و هم فکر با روحانیون زندانی آن زمان همانند آیت الله طالقانی، آیت الله منتظری، آیت الله ربانی، آیت الله رفسنجانی و .... بودند ولی مشی آنها مسلحانه نبود که با رژیم به این دلیل که مانع رسیدن ملت به آزادی و عدالت بود مخالف بودند تا این که بعدها تحت رهبری امام خمینی (ره) جزو پیروان ایشان شدند. 

    وی با بیان این که سه گروه مبارزین سیاسی در مخالفت با نظام ستمشاهی با یکدیگر وحدت استراتژیک داشتند گفت: تفاوت این گروه ها با یکدیگر بر سر مسائل اعتقادی بود که پس از انقلاب نیز مجاهدین خلق و چریک های فدایی خلق با برداشتن اسلحه مقابل انقلاب ایستادند ولی گروه سوم به رهبری امام خمینی (ره) در برپایی نظام جمهوری اسلامی ایران نقشی بی بدیل ایفا نمودند. 

    مدیر مسئول روزنامه ستاره صبح در خصوص تاثیر فعالیت های مبارزین سیاسی بر پیروزی انقلاب اسلامی اظهارداشت: عوامل متعددی در سقوط نظام شاهنشاهی دخیل بود، اول این که شاه آزادی مدنی و انتخابات آزاد را نمی پذیرفت و در همه کارها د خالت می کرد که باعث نارضایتی مردم بود از سوی دیگر برگزاری جشن های 2500 ساله و ممانعت از فعالیت آزاد رسانه ها از دیگر عوامل بود، از طرف دیگر گروه های سیاسی مانند مارکسیست ها با الگو برداری از اتحاد جماهیر شوروی، کوبا و چین در تلاش برای نابودی سرمایه داری بودند که سبب شد فعالیتشان را برای فروپاشی نظام شاهنشاهی گسترش دهند. 

    وی افزود: مذهبیون مانند دکتر علی شریعتی، مهندس مهدی بازرگان و آیت الله طالقانی زمینه های انقلاب را در دهه 40 و 50 پایه ریزی کردند تا سال 57 که امام خمینی (ره) رهبری انقلاب را به عهده گرفتند و در کل مبارزین سیاسی پیش از انقلاب تاثیر زیادی در تحریک و تشویق ملت داشتند. 

    رییس کانون زندانیان سیاسی پیش از انقلاب در مورد سرنوشت زندانیان سیاسی بعد از پیروزی انقلاب گفت: زندانیان سیاسی پیش از انقلاب افراد قانعی هستند که بسیاری از آنها در دولت های گذشته به مقام وزارت، نمایندگی مجلس، استاندار، سفیر و .... رسیدند ولی به تدریج این مجموعه بنا به دلایل مختلف از قطار انقلاب پیاده شدند و ورود آنها به قوه مقننه و قوه مجریه سد شد و من به نمایندگی از این جمع که حقوقشان نادیده گرفته شده گلایه دارم و معتقدم که این افراد از ابتدا میدان دار انقلاب بودند مانند مهاجرین که از ابتدا کنار پیامبر بودند ولی انصار بعدها به ایشان پیوستند، اتفاقی که طی دو دهه گذشته افتاد مهاجرین (زندانیان سیاسی) از قطار انقلاب پیاده شدند. 

    وی افزود: بنیاد مستضعفان حتی یک ساختمان به کانون ما اختصاص نداد، انگار که این افراد فراموش شده اند و امیدواریم مقامات اجرایی این مسائل را درک کنند و همیشه به یاد این جمله امام خمینی (ره) باشند که نگذاریم پیشکسوتان به مشکل بر بخورند، امام (ره) دستور دادند این مبارزین هر آنچه می خواهند به آنها داده شود، ما بارها از بنیاد مستضعفان ساختمانی را برای کانون ساختیم که مورد موافقت قرار نگرفت و اکنون در دفتری هستیم که زمانی که مرحوم عسگر اولادی به داخل آن پا گذاشت آن را به دخمه تشبیه کرد. 

    انتهای پیام/

        کانال تلگرام
       کانال اینستاگرام



    نظرات کاربران